دلتنگی های آدمی
یادداشت | | ۱۳۸۷٫۰۹٫۲۲
طول کشید تا پیدا کنم که شاعر تک مصرع هایی که در ذهنم چشمک می زدند کیست. می دانستم که ترجمه ی شعرها از شاملوست. مرحبا به گوگل (به قول بامداد آیا دیگر هیچ سئوالی باقی نمانده است؟). شعر از مارگوت بیگل – ترجمه از احمد شاملو،
دلتنگی های آدمی را، باد ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد
و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند
سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من
اینجا بیشتر بخوانید.
2 نظر
خیلی زیبا بود، امان از این دلتنگی های سالخوردۀ دلمان.
و عجب شعری.
از خوندنش سیر نمیشم.